Γλωσσικό Ιδίωμα

Η Βαβδινή γλώσσα είναι μια ντόπια γλώσσα, χωρίς ιδιαίτερα σημαντικές γλωσσικές επιρροές από άλλα μέρη, γιατί ο πληθυσμός ήταν και παρέμεινε κατά βάση ντόπιος. Η πιο σημαντική γλωσσική επιρροή έγινε επί Τουρκοκρατίας, όπως ίσως και γενικότερα το φαινόμενο αυτό συνέβη σ' όλη την Ελλάδα, που πολλές λέξεις και ιδιωματισμοί Τούρκικοι μπήκαν και στο Βαβδινό λεξιλόγιο και αποτέλεσαν μέρος του Βαβδινού καθομιλουμένου λόγου Η ομιλία των Βαβδινών ήταν και είναι λιτή, σύντομη το λεξιλόγιο όμως πλούσιο με λέξεις που κυριολεκτούν αυστηρά. Πολλές έχουν ρίζες αρχαίας γλώσσας (αρχαϊσμός), ή λατινικής και οι ιδιωματισμοί που συναντούνται είναι πάρα πολλοί.
Το γλωσσικό ιδίωμα χαρακτηρίζει και περιοχές όπως του Παγγαίου, των ορεινών της Πιερίας, αλλά και πολλών άλλων ορεινών περιοχών της Ελλάδας. Υπάρχει μία "κώφωση" του ο ή του ω που γίνεται η ή γίνεται ου (ζωή - ζουή). Υπάρχει μία σύντμηση ή απάλειψη φωνηέντων. Εξαφανίζονται πολλά φωνήεντα στην διάρ¬κεια μιας λέξης. Θηλυκοποιείται το αρσενικό άρθρο. (Ο Χρήστος - η Χρηστούς).
Αρχαϊσμός: Σιβαίνου = μπαίνω μέσα (από το εισβαίνω αρχ. Ελλ.) Θαρρώ = νομίζω. Απλουϊούμι = απολογούμαι -Τούρκικες λέξεις: ανά μ = μύθος, μαχαλάς = οικισμός, ντουβάρ = τοίχος, ουμούτ = ελπίδα, κλπ.
Χρειάζεται βέβαια εκτενής ανάλυση και μελέτη για να παρουσιάσεις το φάσμα της Βαβδινής γλώσσας. Σημαντική συμβολή είναι το προσωπικό του αρχείο του Βασίλη Παπαργυρίου, που περιέχει δειγματοληπτικά λέξεις, εκφράσεις και ιδιωματισμούς του Βάβδου και έχει δημοσιευτεί σε προηγούμενα φύλλα της Φωνής του Βάβδου.