Σταυρωτός

Κάθε τόπος έχει τους δικούς του χορούς, μα και το δικό του ξεχωριστό χορευτικό ύφος. Για τους Βαβδινούς ο χορός από πολύ παλιά ήταν τρόπος έκφρασης και εξωτερίκευσης των συναισθημάτων τους και σε εκδηλώσεις κοινωνικές ή οικογενειακές ο χορός ήταν ξεχωριστό και αναπόσπαστο στοιχείο αυτής της έκφρασης.
Οι χοροί που χορεύονταν, και χορεύονται και ακόμα, στο Βάβδο ήταν οι κυκλικοί ομαδικοί χοροί ως επί το πλείστον (καλαματιανός, συρτός) και ο ελεύθερος χορός, καρσιλαμάς. Παλιότερα προπολεμικά χορεύονταν ο σταυρωτός χορός από άνδρες και γυναίκες, που πιάνονταν σταυρωτά, και ο συρματ'κός χορός (δύο καθαρά Βαβδινοί χοροί). Την μέρα της Παναγιάς (15 Αυγούστου) και μόνο αυτή χορεύονταν ο χορός σικλιέ.
Οι Βαβδινοί χόρευαν ήρεμα, στρωτά, ομοιόμορφα και ο πρωτοχορευτής που έσερνε τον χορό κρατώντας τον δεύτερο με μαντήλι μπορούσε να αυτοσχεδιάζει πάνω στα βήματα του χορού ανάλογα με την διάθεση, το μεράκι, τον σκοπό (χαβά) και οπωσδήποτε αυτό κορυφώνονταν σε κάποιο αυτοσχεδιασμό (ταξίμι) του μουσικού οργάνου που σόλαρε (κλαρίνο ή βιολί).
Στις γιορτές, στα πανηγύρια, στον Πλάτανο και στα υπόλοιπα καφενεία χόρευαν κατά παρέες, για να χωράνε στην πίστα που είχε σχήμα κύκλου διαμέτρου  5-6 μέτρων. Στον συρτό και καλαματιανό περνούσαν με την σειρά να χορέψουν πρώτοι όλοι και ο καθένας με την σειρά του ασήμωνε τα όργανα, έριχνε χρήματα (η γνωστή χαρτούρα). Αυτή την συνήθεια την έχουν κρατήσει και μέχρι σήμερα οι Βαβδινοί, και άλλα χωριά, στις γιορτές τους με όργανα, γνήσιο λαϊκό στοιχείο, άγραφη συμφωνία μεταξύ χορευτή και ορχήστρας, που στηρίζουν στον αυθορμητισμό και το μεράκι του χορευτή.
Αξιοπρόσεχτη λεπτομέρεια στον χορό το γεγονός ότι ποτέ ο τελευταίος χορευτής δεν ήταν και δεν είναι και σήμερα, γυναίκα. Πάντα τον χορό (τον κύκλο) έκλεινε άνδρας δείγμα ιπποτισμού, ευγένειας και ευαισθησίας απέναντι στο γυναικείο φύλλο.
Χορός και γλέντι χωρίς κλαρίνο ή βιολί δεν γίνονταν. Ο ήχος ξεσήκωνε και μεράκλωνε τους Βαβδινούς. Πολλές φορές δε αρκετοί χορευτές είχαν (άρεσαν να χορεύουν) ορισμένους σκοπούς που με τον καιρό το μάθαιναν οι οργανοπαίχτες.
Ο χορός ήταν ιεροτελεστία για τον Βαβδινό και τον διέκρινε η λεπτότητα και η αξιοπρέπεια. Εκεί φαινόταν ο χαρακτήρας του και τον ενδιέφερε αρκετά η γνώμη των άλλων που παρατηρούσαν με προσοχή την κάθε κίνηση και έκφραση των χορευτών.